TRANSFORMAL NEFESE KATILDIM
TRANSFORMAL NEFES'e katıldım ( ilk seansım)
Uzun bir süredir Reki meditasyonlarina gidiyordum fakat Transformal nefes tekniginden hic bilgim yoktu..
Bir gün Reiki kursundayken bir kac arkadasimin bu nefes teknigine gittigini ögrendigimde merakım iyice arttı..
Nedir TRANSFORMAL NEFES?.. Ne işe yarıyordu.?.
Bu nefes tekniginin büyük ölcüde kişinin ruhsal yapısını güclendirdigini ve bir cok hastaya iyi geldigini ögrendim..
Tabii bu kadar bilgi yeterli degildi ve arastırmalarımı sürdürdüm.. Arkadaslarımın hararetle anlattıklarını dinledikçe onlardaki degişikleri de görmemek mümkün degildi...
Internetten bilgi topluyordum ve kendi başıma bu teknigi uygulamaya calışmaya başlamıştım..Bu bana yeterliydi.. Nasılsa meditasyonlardan az çok nefes teknigini biliyordum..
Reiki ögretmenimiz kesinlikle tek başımıza yapmamamız gerektigini, nefes alıp verirken ellerin ve ayakların uyuştugunu, tansiyon, kalp ve önemli başka hastalıgı olanların bilhassa cok dikkat etmesi ve ancak bilinçli bir rehberin yanında yapılması gerektigini bize önemle duyururdu..
Evet haklıydı bilinçsiz asla yapılmaması gerekirdi. Korktugumdan mı yoksa bilgisizlikten midir bilmiyorum bir süre sonra kendi başıma Transformal nefes teknigini bıraktım..
Aradan aylar gecti. Reiki sayesinde kendimi oldukça iyi hissediyordum ama eksik bir şeyler vardı hayatımda.. Bir cok şey ters gidiyordu. Ya mutfakta musluk patlıyordu. Ertesi gün banyonun tavanından su akıyordu...
Bir başka gün levabo tıkanıyordu.... Sürekli masraf cıkıyordu.. Takmıştım bir kere masraflara.. ben sıktıkça mutlaka bir şey oluyordu..
Ve hepsi de yapılması gereken işlerdi.. Ailece hallediyorduk ama inatla ısrarla yineleniyordu..
Üstüne üstelik ekonomik kriz de başlamıştı.. Sanki tamir işleri yetmiyormuş gibi
eldeki avuçta ki de sözleşmiş gibi birbirini kovalıyordu..
Sagolsun Reiki sagolsun yaşam enerjisi diyerek, sürekli dua ederek yaşantımızı ailece hafifletmeye calışıyorduk... Ama bir kere tıkanmıştı ve bu tıkanıklığı kolay kolay açmak mümkün olmuyordu..
Moralim iyice bozulmuştu.. Panikatak durumlarından kendimi kurtarmaya calışıyordum..Cogunlukla da başarıyordum taa ki yine banyonun tavanından şakır şakır sular akmaya başlayana kadar..
Sonunda iyice isyan ettim: 'Yeteeerrr artııık''
diye iç sesimle öyle bir bagırdım ki..
Ertesi gün artık tesadüfen mi desem... Ne desem bilmiyorum...
Bir TRANSFORMAL NEFES TEKNIGI hakkında bilgi alma şansını elde ettim.. Şansı diyorum cunku ben asla Transformal nefes teknigine gitmeye yanaşmıyordum..
Neyse lafı uzatmadan bilgi alacagım mekana gittim.. Iceride belki elli kişi seminerin başlamasını bekliyorlardı..
Transformal nefes rehberini buldum ve dedim ki:
'Ben sadece bilgi almaya geldim ayrıntıları internet sitesinde yayınlamama izin verirmisiniz?'
Seminerde, bu teknigi keşfeden bayanın hastalanması üzerine geliştigini ve hastalıgının geçtigini...
Insanların düzgün nefes alıp vermediklerini.. oysa dogru nefes alıp vermenin hayatımıza büyük bir önem kazandırdıgını..
farkındalıgımızın arttıgını..
bir cok hastaya iyi geldigini.. kendimizi dengelemeyi,
gecmişi bırakıp bu günü yaşamayı ögrendigimizi
ama en önemlisi huzur, mutluluk, saglık, bolluk, bereketi de birlikte hayatımıza kazandırdıgını anlattı..
Güzel şeylerdi hepsi.. Kim istemezdi ki bunları? Hele insanın inişli zamanlarında
tam isabet bir çıkış olabilir miydi?
Seminerin sonunda:
'On dakika mola sonra nefes seansına başlayacagız', diyince
katılmaya karar verdim...
Yerde minderlerin üzerine uzanmadan önce hızlı bir müzik ritminle kundalini dansı yapıldı.. vücüdü gevşettik, zıpladık, bagırdık, cagırdık, cıglık attık..
Sonra yerlere minderlerin üzerine dizlerimizi bükerek uzandık..
Gözler kapalı.. agız bir karış açık halde düzenli nefes alıp vermeye başladık..
Nefesin ritmi, müzigin ritminle eş deger olmaya başlamıştı..
Artık buradaydım.. Kaçacak gidecek boş verecek bir şeyim yoktu..
Tüm içtenlikle seansa katıldım....
Katıldım ama başta utandıgımdan cekindigimden kibar nefes alıp veriyordum..
Sanırım bunu coach gördü ve elini karnıma bastırıp dogru nefes alıp vermemi ögretti..
Aman sende dedim içimden, rahat ol! Ve rahat oldum.. Oyle bir nefes alıp vermeye başladım ki birden herkes oldugu yerde
'AAAAAAAAAA' ,
diye bagırmaya başladı...
Meger eller ve ayaklar uyuştugunda bu sesle uyuşma terbiye ediliyormuş..
Aynı anda ayak ve ellerle yere tüm gücünüzle vuruyorsunuz..
Tabii ben yine ne ' AAAA' diye bagırabildim ne de tepinebildim..
Sanki birileri beni görecek..İlk başta komik degil ama tuhaf geldi..
Ilerleyen dakikalarda iyice rahatlamıştım.. Artık nefes alıp verişlerim, arada bir 'AAA' seslerim kendini ortamın dogallıgına teslim etti...
Sesim ve nefesim teslim olmuştu artık.. Ben 'başarmıştım' Ben 'Güçlüydüm'...
O da ne? Icimden bir ses:
'Ego, ego ego', diye yineleniyordu...
Nefes alıp vermeye devam ederken coach bayan yanıma geldi, ayak bileklerime, karnıma, bogazıma dokunarak olumlama cümleleri söylerken benim de içimden tekrarlamamı istedi...
Bende sözleri tekrarladıkça bir anda gözümün önünde elinde ok tutan bir balık kadın görüntüsü gördüm..
Seans devam ediyordu.. Sesler ritmik uyum içinde devam ediyordu..
Iyıce rahatlamıştım..
'Ben başarmıştım'
'Ben güçlüydüm',
veee ben ' Teslim' oluyordum....
Teslim oluyordum.. Hayata, yaşama, paylaşmaya, sevgiye, teslim oluyordum
kendim oldugum icin, teslim oluyordum yaşadigim her ana şükretmek icin...
Nefes alış verişlerim normalinden hızlanmaya başlamıştı.. Egomu yenmiştim..
'Başarmak, güçlü', olmak degildi önemli olan...Önemli olan hayata ve yaşama teslim olmaktı.. Gerisi kendiliginden gelirdi zaten..
Nefesim azalmaya sakinleşmeye başladı.. Ellerim, ayaklarım uyuşmuş, arada 'AAA' diye bagırırken bir yandan yere ellerimi ve ayaklarımı vuruyordum..
Içimdeki çocuk çoşmuştu.. Ben bendim ve tüm zorluklara meydan okumadan onları kabul ederek hayata teslim olmuştum..
Hiçbir şey düşünmeden bir boşlukta olmak cok keyifliydi.. Sadece şu an, vücüdüm, nefesim, sesim ve titreşim vardı...
Coachlar hepimizi teker teker kontrol ediyorlardı.. Karnımıza kum torbaları koydular.. nefes alıp verme, arada 'AAA' bagırmaları ile seansı sürdürken
geldigimde gergin halimden eser kalmamıştı..
Seansın sonuna dogru yoğun enerji içerisinde herkes kendine özel istegini,hayalini düşünerek nefes ritmini yavaş yavaş azaltırken titreme ve üşüme baş gösterebileceginden coachlar üzerimize battaniye serdiler..
Açıkcası ben üşümedim. Kendimi cok rahat, gevşemiş hissettim..
Bir kaç saniye cok yavaş nefes alıp verdikten sonra gözlerimizi açtık..
Herkesin gözünün içinde ışık, bir pırıltı vardı.. Parlıyordu..
Ayaga kalktık ve elele tutuştuk.. hafif müzik eşliginde tekrar düzenli nefes alıp verirken müzigin ritmine eşlik ettik ve sonunda kendimize sarılarak seansı bitirdik..
Şimdi evdeyim. kendimi cok hafif hissediyorum.. Bir kaç gündür yaşadıgım gerginlik yok oldu.. Bundan sonraki günler ne olacak bilemem.. Ama bildigim bir şey var ki o da kendim bu meditasyonu arada yapacagımdır..
Herkese tavsiye etsemde seanslar cok pahalı oldugundan yararlanma imkanlarımız olmayabilir...
Dogal olarak iyi ve mutlu yaşamak herkesin hakkıdır ama bu durumda hak degil para konuşuyor..
Bazı coachlar ücretsiz veya cüzi rakkamlarla seanslar veriyormuş.. Arastırın mutlaka bulursunuz..
Ama eger yok bulamadım derseniz nefes alıp verişlerinizi normal günlük yaşantınızda düzenleyin.. Temiz havada bol yürüyüş yaparken agzınızdan derin bir nefes içinize çekin ve tekrar bırakın.. Düzenli alıp verin..
Mutlaka sakin ve yavaş yavaş nefes alıp verin..
Dogru nefesli stressiz, saglıklı günler dileklerimle.. sevgiyle kalın...
Nilgün Hansoy
7. Mayıs 2008
